HOLDAP sa Aurora Blvd. 115am-130am 28/07/2009 (Nakuha/Binigay ko ang kikay kit ko)

(July last year to. Transfer ko lang dito sa bago kong posh na account.)

So mga 115-130 am nasa Cubao na ko. Nakita ko yung kilala ko lang sa mukha na schoolmate ko nung hs na lalaki so medyo tinabihan ko sya mag-antay ng jeep kasi syempre kahit pano kilala ko na.

May dumaang jeep, pinara niya, sumakay na rin ako. Tinabihan ko sya para safe kahit pano. Pero mas maluwang yung harap ng upuan niya pero tinabihan ko talaga siya, kasi, nakita ko na may yosi yung mama (who turned out to be a magnanakaw nga). Kung nagyoyosi ka, sorry to say, pero i prefer people who have clean lungs.

Tumitingin sila sakin pero no care ako talaga kasi masaya ko.

Yun na nga. Sabi ko mukhang magnanakaw tong mga to kasi ang pangit din nung katabi niya. Nakatingin lang ako sa labas kasi ayokong mastress. Sanay na kasi akong nag-iisip na may mangyayaring masama every night, pagod na ko. Two nights in a row kaya dati may gustong mananching! Tinatakpan ko talaga dibdib ko. Tinatry kasi nila idikit yung braso nila sa gilid ng dibdib ko. Tas tinitignan nila ko ng masama na tipong bat ka lumalaban so honestly i prefer hold upping than other things, you know kasi makakasapak talaga ko ng di oras. I have strong fists. No joke.

So anyways, asan na ko? Ayun. Biglang may commotion di ko alam nangyayari. Sabi nung isa, cellphone cellphone wallet (parang seiko seiko wallet lang), nasa baba na siya ng jeep. Yung isa nasa gitna, nasa harap ko, nangongolekta ng mga cellphone na di naman kanya. Yung isa nasa likod ni manong driver may super shiny na balisong, kutsilyo whatever na tipong palara na makinis. Ang shiny talaga!

Nasad ako bigla... Kasi mabilis akong mag-isip at alam ko na ang kailangan kong igive up, yung kikay kit ko na may lamang lip products na mahal na mahal ko. Ayaw pa nilang kunin yung kikay kit ko matagal ko pa siyang hinawakan kaya naisip kong kunin yung pressed powder ko. I love that e. (So alam ko na ang sagot sa, kung igigive up mo ang kikay kit mo, ano ang isesave mo?)

Yung PDA phone kasi na gamit ko na debatable pa kung akin o kay Mark (na ngayon ko lang dinala after a very long time for a special reason) e nasa baunan ko, as a habit kasi inaanticipate ko na talaga mga ganung pangyayari.

Ayaw pa nilang kunin, so nakuha ko yung pressed powder ko. Sana lang kinuha ko yung lip and cheek tint ko (kaya pala iba tingin ko sa kanya nung ginamit ko sya kahapon, yun na pala huli naming pagkikita).

Anyways, an daming segueway! Kinuha na rin nila yung kikay kit kong colorful and flowery (I miss you…). Tapos nag-rounds ulit si kuya na nasa harap ko namimilit silang manguha ng mga cellphones. Bumalik siya ulit sakin, sinigawan ko talaga siya, “Binigay ko na ah!” Tas bumaba si kuyang pangit. Di ko alam kung natakot siya sa sigaw kong naiinis at nagngangalit pero we’ll never know.

Eto pa may drama pa ang boyband ng makababa silang tatlo. “Pre iderecho mo byahe wag kayong titigil kundi yada yada yada…” Mga two minutes siguro yun. As in may drama na tipong ‘nakakatakot ako’ ganon. Ang pangit mo kuya! Di ka artista. May checkpoints kasi minsan sa may 20th, minsan sa Anonas, minsan sa Katipunan. Tonight wala! Hmmm, makes me wonder…

After the storm, napuno ang jeep ng inis at panghihinayang at takot. May ate na umiiyak, katabi nung schoolmate ko nung hs na hindi ko talaga kilala. Gusto ko siyang icomfort kasi pinilit talaga siya na buksan yung bag niya. They really spent time harassing her and I sincerely hope she’s fine now. Di ko sya macomfort kasi si kuyang schoolmate, nakaharang kasi katabi ko nga diba.

Nangyari ang hold uppan sa tapat ng St. Joseph. Kaya siguro I wasn’t really afraid. He’s with me I know just like He has always been beside me. Tumigil ang jeep sa Katipunan kasi may mobile ng police na nasa dilim! Bumaba yung ilan, nag sumbong at bumalik ng jeep. Bumaba ako ng Barangka, my stop. Tricycle. I’m home safe.

Sana ganito ako kabilis gumawa ng cover letter at reports.

Sa mga taong hindi nagustuhan yung blog ko kasi may element ng comedy sa isang napakaseryosong sitwasyon at sa mga taong hindi maintindihan kung bakit blinog ko pa to, humihingi ako ng pang-unawa. Ganito ko nakikita yung sitwasyon at gusto kong ilahad ang mga pangyayari to educate others who might, God forbid, experience the same situation. I choose to not be affected and move on as life goes on. My necklace was snatched twice in Cubao before (lucky I was able to grab it both times before they can). I had my share of these awful things and it’s very very sad that I’m kind of used to it. It’s sad that you just have to have a strong persona to fight this. God has always been with me through tough times and with Him you’ll never have to worry.

Napa-english tuloy ako. Salamat sa mga nag-care, sa mga nag-comment, sa tumawag. I love you all! (Malapit na birthday ko so please wag akong bigyan ng kikay bag).